Wzorzec rasy to oficjalny opis idealnego psa danej rasy. Dla szpica miniaturowego (pomeraniana) obowiązuje wzorzec FCI nr 97 – szpic niemiecki, w którym szpic miniaturowy jest najmniejszą odmianą. Poniżej opisujemy najważniejsze zapisy wzorca własnymi słowami i dodajemy komentarz z naszego doświadczenia: hodowla Tira Vento prowadzi pomeraniany od 1992 roku, a nasze psy są regularnie oceniane na wystawach w Polsce i za granicą. Pełny, oficjalny tekst wzorca znajdziesz na stronach FCI i Związku Kynologicznego w Polsce.
Skąd pochodzi szpic miniaturowy według wzorca?
Wzorzec zalicza szpice niemieckie do najstarszych ras psów w Europie Środkowej i wywodzi je od psów żyjących przy ludzkich osadach już w epoce kamienia. Od szpiców pochodzi wiele innych ras. Wzorzec podkreśla też, że w krajach nieniemieckojęzycznych szpic miniaturowy (po niemiecku Zwergspitz, czyli „karłowaty”) jest znany jako pomeranian – to ta sama rasa pod dwiema nazwami.
Jak powinien wyglądać pomeranian?
Pomeranian ma wyglądać jak mała, puszysta i harmonijna „kula” z sierści. Najbardziej charakterystyczne są: obfita, nastroszona szata, bogata kryza wokół szyi przypominająca grzywę, ogon niesiony nad grzbietem oraz lisia głowa z czujnymi oczami i małymi, stojącymi uszami.
- Proporcje: wysokość w kłębie jest równa długości tułowia (1:1) – pies wpisuje się w kwadrat.
- Głowa: kufa stanowi mniej więcej połowę długości czaszki (2:4), więc nie jest ani wydłużona, ani bardzo krótka.
Komentarz hodowcy: zwięzła, kwadratowa sylwetka i krótki grzbiet to coś, na co patrzymy już u kilkutygodniowych szczeniąt. Pies zbyt długi w tułowiu nigdy nie będzie miał typowej „kulistej” sylwetki pomeraniana.
Jaki charakter opisuje wzorzec?
Według wzorca pomeranian jest zawsze czujny, żywy i wyjątkowo przywiązany do właściciela. Szybko się uczy i łatwo go wyszkolić. Wobec obcych bywa naturalnie nieufny, a przy tym nie ma instynktu łowieckiego – dlatego sprawdza się jako mały „stróż” domu, a jednocześnie jako pies rodzinny i do towarzystwa. Nie powinien być ani lękliwy, ani agresywny. Wzorzec wymienia też jako wyróżniki rasy odporność na pogodę, wytrzymałość i długowieczność.
Komentarz hodowcy: agresja i wyraźna lękliwość są według wzorca wadami dyskwalifikującymi. Dlatego charakter rodziców jest dla nas równie ważny jak ich wygląd – i warto pytać o niego każdego hodowcę.
Jak według wzorca wygląda głowa, oczy i uszy?
- Głowa: średniej wielkości, widziana z góry najszersza z tyłu i zwężająca się klinem ku nosowi. Przejście od czoła do kufy (stop) wyraźne, ale nigdy bardzo mocne.
- Nos, wargi i powieki: czarne; u psów czekoladowych – ciemnobrązowe. Nos mały i okrągły.
- Zęby: pełny zgryz nożycowy; zgryz cęgowy (zęby schodzą się brzegami) jest dopuszczalny, a brak kilku przedtrzonowców – tolerowany.
- Oczy: średniej wielkości, migdałowe, lekko skośne i ciemne.
- Uszy: małe, trójkątne, spiczaste, osadzone wysoko i blisko siebie, zawsze stojące.
Komentarz hodowcy: uszy u szczeniąt pomeraniana stają zwykle w okresie wymiany zębów. U dorosłego psa uszy niecałkiem stojące, przodozgryz czy tyłozgryz dyskwalifikują go z hodowli – to rzeczy, o które warto zapytać, jeśli myślisz o wystawach.
Jak powinien być zbudowany tułów, ogon i kończyny?
Grzbiet ma być jak najkrótszy, prosty i mocny, lędźwie krótkie i szerokie, a klatka piersiowa głęboka z dobrze rozwiniętym przedpiersiem. Ogon jest osadzony wysoko, zakręcony do przodu i leży stabilnie na grzbiecie – podwójny skręt na końcu jest dopuszczalny. Kończyny są proste i mocne, a łapy małe, okrągłe i zwarte („kocie”). W ruchu szpic porusza się prosto, płynnie i sprężyście, z dobrym napędem.
Komentarz hodowcy: mocne, prawidłowo kątowane kończyny to nie tylko kwestia wyglądu, ale też zdrowia – dlatego badamy rzepki kolanowe naszych psów przed planowaniem miotów.
Jaką szatę powinien mieć pomeranian?
Pomeranian ma szatę dwuwarstwową: prosty, odstający włos okrywowy i krótki, gęsty podszerstek o strukturze waty. Na głowie, uszach, przodzie kończyn i łapach włos jest krótki i aksamitny, a na reszcie ciała – długi i obfity, z gęstą kryzą na szyi, „piórami” z tyłu przednich łap i „portkami” na tylnych. Włos nie może być falisty ani kędzierzawy, a według wzorca szata nie powinna wyglądać na wymodelowaną.
Komentarz hodowcy: modne strzyżenie „na misia” (tzw. boo) jest dokładnym przeciwieństwem tego, co opisuje wzorzec – i potrafi trwale uszkodzić podszerstek. Pomeraniana się czesze i najwyżej delikatnie wyrównuje, a nie strzyże na krótko.
Jakie umaszczenia dopuszcza wzorzec?
Wzorzec dopuszcza umaszczenia: białe, czarne, czekoladowe, pomarańczowe, szare cieniowane (wilczaste) oraz tzw. inne maści – kremowe, kremowe z nalotem (sobolowe), pomarańczowe z nalotem, czarne podpalane i łaciate.
- Białe – czysto białe; lekki żółtawy odcień, np. na uszach, jest tolerowany.
- Czarne – czysto czarne, bez białych znaczeń, z czarną skórą i podszerstkiem.
- Czekoladowe – jednolicie ciemnobrązowe.
- Pomarańczowe – jednolite, ani zbyt jasne, ani zbyt ciemne; jaśniejsza pierś, ogon i portki są dopuszczalne.
- Szare cieniowane – srebrnoszare z czarnymi końcówkami włosa, z charakterystycznymi „okularami” wokół oczu i ciemniejszą kufą oraz uszami.
- Łaciate – zawsze na białym tle, z łatami jednego koloru (np. czarnymi, czekoladowymi, pomarańczowymi czy kremowymi, także z nalotem), najlepiej rozłożonymi na całym ciele.
Komentarz hodowcy: wyraźne białe łaty u psa, który nie jest łaciaty, oraz umaszczenia niewymienione we wzorcu są wadami dyskwalifikującymi. Kolory reklamowane jako „rzadkie” czy „ekskluzywne” warto więc zawsze sprawdzić we wzorcu – i w rodowodzie rodziców.
Ile powinien mierzyć i ważyć pomeranian?
Wzorzec określa wysokość w kłębie szpica miniaturowego na 21 cm ± 3 cm, czyli od 18 do 24 cm. Wagi nie podaje liczbowo – ma być po prostu odpowiednia do wielkości psa.
Komentarz hodowcy: wzorzec nie zna pojęć „mikro”, „nano” czy „toy pomeranian”. Psy znacznie mniejsze od wzorca częściej mają problemy ze zdrowiem, dlatego w naszej hodowli dążymy do zgodności ze wzorcem, a nie do jak najmniejszej wagi.
Jakie wady wyklucza wzorzec?
Każde odstępstwo od wzorca jest wadą – ocenianą według tego, jak bardzo jest nasilona i czy wpływa na zdrowie i komfort psa. Wzorzec wymienia m.in.:
- wady duże – błędy budowy i ruchu, zbyt płaską lub wyraźnie jabłkowatą głowę, jasne (cieliste) nos, wargi lub powieki, braki i wady uzębienia, zbyt duże, zbyt jasne lub wyłupiaste oczy, a u szarych cieniowanych – brak typowego rysunku na głowie;
- wady dyskwalifikujące – agresję lub wyraźną lękliwość, niezarośnięte ciemię, przodozgryz, tyłozgryz i zgryz przemienny, podwinięte lub wywinięte powieki (entropion, ektropion), uszy niecałkiem stojące, wyraźne białe łaty u psów innych niż białe i łaciate, umaszczenia spoza wzorca. U psów wymagane są też dwa prawidłowo wykształcone jądra w mosznie.
Co wzorzec oznacza dla osoby kupującej szczenię?
Jeśli szukasz psa wyłącznie do towarzystwa, drobne odstępstwa od wzorca (np. nieco inny odcień umaszczenia) nie mają znaczenia dla jego charakteru i zdrowia. Wzorzec przydaje się jednak każdemu kupującemu:
- pomaga odróżnić rzetelną hodowlę od sprzedawców „mikro” i „rzadkich kolorów”,
- podpowiada, o co zapytać: o oceny rodziców na wystawach, zgryz, uszy i – u piesków – jądra,
- przypomina, że charakter jest częścią wzorca: pomeranian ma być czujny i przywiązany, ale nigdy lękliwy ani agresywny.
Chętnie pokażemy, jak wzorzec wygląda „na żywo” u naszych psów – zajrzyj na strony z naszymi psami i sukami albo skontaktuj się z nami.
Ostatnia aktualizacja: